در دنیای خودروهای مفهومی، برخی مدلها تنها یک تمرین طراحی هستند، اما برخی دیگر مانند تویوتا AXV-V، گوی بلورینی برای تماشای آینده بهحساب میآیند.
AXV-V که نخستینبار در نمایشگاه خودرو توکیو ۱۹۹۳ رونمایی شد، نه یک ابرخودرو، بلکه تلاشی جسورانه برای تعریف دوبارهی «خودرو سواری خانوادگی» با تمرکز بر مصرف سوخت و آیرودینامیک بود.
مهمترین ویژگی AXV-V که حتی با استانداردهای امروزی نیز شگفتانگیز است، ضریب مقاومت هوای ۰٫۲۰ بود. تویوتا با همکاری مؤسسهی طراحی ایتالیایی I.DE.A، بدنهای کاملاً صیقلی طراحی کرد که در آن چرخهای عقب پوشانده شده بودند، دستگیرهی درها همسطح بدنه بودند و کف خودرو کاملاً تخت بود.
کابین خودرو برای مدیریت جریان هوا کمی به جلو کشیده شده بود تا فضای کافی برای چهار سرنشین در یک فرم کوپهمانند فراهم شود.
در زیر پوستهی صیقلی، AXV-V میزبان فناوریهایی بود که دههها بعد فراگیر شدند. این خودرو به پیشرانهی D-4 تویوتا مجهز بود؛ یک موتور بنزینی با پاشش مستقیم سوخت که برای کاهش مصرف و آلایندگی بهینه شده بود.
تویوتا در سال ۱۹۹۳، آپشنهایی را در این کانسپت گنجاند که امروز آنها را «استاندارد» میدانیم از جمله سیستم ترمز اضطراری خودکار و نمایشگرهای دیجیتال و البته سیستم تعلیق بادی.
