به گزارش پایگاه خبری مساوات، اسماعیل هادی که به واسطه تسلط بر سه زبان ترکی، فارسی و عربی شناخته میشد، در طول دههها فعالیت خود آثار متعددی در حوزههای دین، حقوق، زبانشناسی، ادبیات و سینما به جای گذاشت. عمده شهرت وی در مجامع آکادمیک و فرهنگی ایران، به دلیل پژوهشهای تخصصی در زمینه ریشهشناسی (اتیمولوژی) واژگان ترکی و تألیف لغتنامه «دیل دنیز» بود.
وی متولد سال ۱۳۳۶ خورشیدی در روستای مزرعه شادی از توابع شهرستان ورزقان بود. هادی تحصیلات پایه دینی خود را در مدرسه مذهبی طالبیه تبریز آغاز کرد و سپس برای ادامه تحصیلات حوزوی به قم رفت؛ جایی که تحت آموزش روحانیون بلندپایه شیعه از جمله آیات عظام مرعشی نجفی، فاضل لنکرانی و جعفر سبحانی قرار گرفت.
وی همزمان با تحصیلات حوزوی، در رشته حقوق از دانشگاه تهران نیز فارغالتحصیل شد.
در عرصه مطبوعات و ادبیات، هادی از نویسندگان ثابت مجله فرهنگی «وارلیق» بود و برای نخستین بار مقالاتی در معرفی ادبیات مرثیه آذربایجان و ترجمه بخشهایی از «نهجالبلاغه» را در مجلاتی نظیر «کیهان فرهنگی» منتشر کرد. او همچنین با نام مستعار «کند اوشاغی» به نگارش ادبیات طنز انتقادی (ساتیریک) پس از انقلاب ۱۳۵۷ در مطبوعات ایران پرداخت.
فعالیتهای وی تنها به حوزه دین و ادبیات محدود نمیشد؛ او در زمینه سینما نیز فعال بود و نگارش فیلمنامه سینمایی «بالاش» از جمله کارهای او در این عرصه به شمار میرود.
از این پژوهشگر ایرانی تالیفات و ترجمههای متعددی به جا مانده است که از مهمترین آنها میتوان به کتابهای« دیل دنیز»، «ترکی هنر است فارسی شکر است»، رمانهای «حباب»، «دومانلی گونلر» (روزهای مهآلود)، «لاچین» و همچنین ترجمه آثاری از نویسندگان عرب از جمله مصطفی محمود اشاره کرد.
