مساوات_ احمد حسننژاد: اینجا دهنه کانال آب روستای لیلاب است؛ سازهای که چند دهمتری بالاتر از پل ورودی روستای گویاوممد (کبودگنبد) بخش خاروانا و در بستر گویچای احداث شده است. فرسایش تدریجی بستر رودخانه در گذر سالها، این سازه بتنی را به آبشاری چندمتری تبدیل کرده است؛ آبشاری که شاید در نگاه نخست تصویری زیبا و حتی تماشایی داشته باشد، اما پشت این ظاهر زیبا، یک مسئله جدی زیستمحیطی پنهان است.
این بند عملاً به مانعی برای حرکت آبزیان به سمت بالادست تبدیل شده است. سرشاخههای گویچای که در گذشته از مناطق مهم تخمریزی ماهیهای آراز به شمار میرفتند، سالهاست از حضور ماهی، تخم ماهی و بچهماهی خالی شدهاند. یکی از دلایل اصلی این وضعیت، همین مانع فیزیکی و قطع مسیر مهاجرت ماهیها به زیستگاههای بالادست است.
متاسفانه با وجود گذشت سالها و طرح چندین باره موضوع از سوی فعالان محیطزیست، رسانهها و اهالی منطقه، برای رفع این مانع اقدامی مؤثر انجام نشده است. اکنون انتظار میرود دستگاههای متولی، از جمله شرکت آب منطقهای، جهاد کشاورزی و اداره محیطزیست، درباره وضعیت این سازه، آثار زیستمحیطی آن و اقداماتی که برای رفع یا اصلاح این مانع انجام دادهاند، توضیح روشنی ارائه کنند.
گویچای فقط یک مسیر عبور آب نیست؛ بخشی از یک زیستبوم است. اگر یک سازه عمرانی، مسیر طبیعی رودخانه و چرخه حیات آبزیان را مختل کرده باشد، زیبایی ظاهری و حتی منافع اقتصادی آن نمیتواند هزینههای زیستمحیطیاش را پنهان کند.
