مساوات – فردین الهیاری: آقای نکونام! به‌عنوان یک هوادار دلسوز تراکتور، نمی‌توان نسبت به روند اخیر تیم بی‌تفاوت بود. تساوی مقابل الشمال قطر و کسب تنها ۲ امتیاز از چهار بازی اخیر، زنگ خطری جدی برای تیمی است که در صدر جدول قرار دارد و از بازیکنان ستاره و باکیفیتی بهره می‌برد.
البته مسئله صرفاً نتایج کسب‌شده نیست؛ نگرانی اصلی، کیفیت بازی، ضعف در برنامه‌های تاکتیکی و نحوه استفاده از ظرفیت‌های موجود در تیم است. تراکتور با این همه مهره ارزشمند، باید فوتبالی منسجم، هدفمند و تماشایی ارائه دهد، نه اینکه در بسیاری از لحظات، تنها به توانایی‌های فردی بازیکنان متکی باشد.
سرمربیگری صرفاً در اختیار داشتن بازیکنان بزرگ نیست؛ هنر واقعی یک مربی در ساختن تیمی هماهنگ، ایجاد تنوع تاکتیکی، شناخت نقاط قوت و ضعف حریف و گرفتن بهترین عملکرد از تک‌تک بازیکنان است. تراکتور بایستی هویت فوتبالی مشخص، برنامه‌ای روشن و سبک بازی قابل تشخیصی داشته باشد؛ تیمی که با تفکر و انسجام جمعی به پیروزی برسد، نه صرفاً با اتکا به استعدادهای فردی ستاره‌هایش.
آقای نکونام! هوادار تراکتور فقط پیروزی نمی‌خواهد؛ او خواهان فوتبالی باکیفیت، جذاب و لذت‌بخش نیز هست. صدرنشینی نباید ضعف‌های فنی را پنهان کند و نام‌های بزرگ، نباید جای خالی تاکتیک، برنامه‌ریزی و تفکر فوتبالی را پر کنند. انتظار هواداران از تراکتور، تیمی مقتدر، باانگیزه و صاحب سبک است؛ تیمی که در زمین مسابقه، شایستگی خود را نه‌تنها با نتیجه، بلکه با کیفیت بازی نیز به نمایش بگذارد.
بی‌تردید، تراکتور از ظرفیت لازم برای ارائه فوتبالی به‌مراتب بهتر از این برخوردار است. اکنون زمان آن رسیده که با بازنگری جدی در روند فنی تیم، نقاط ضعف برطرف و بی‌نظمی‌های تاکتیکی برچیده شود و انتظارات به‌حق هواداران مورد توجه قرار گیرد.
تراکتور، شایسته چیزی فراتر از صدرنشینی است؛ شایسته فوتبالی مقتدر، هدفمند و در شأن نام بزرگ خود و هواداران پرشورش.
