به گزارش پایگاه خبری مساوات، ارکان اصلی ساخت وسازهای روستایی در منطقه قرهداغ متشکل از مصالح محلی؛ سنگ لاشه برای پی و کرسی چینی ساختمان، خاک (کاهگل) خشت خام و چوب بود.
پی ساختمانها در راستای تقویت و استحکام بخشی و مقاومت در برابر زلزله و حوادث عریض اجرا میشد و دیوارهای خشتی هم حتی در برخی مناطق اغلب تا یک متر هم اجرا میگردید برای مقاومت بیشتر و تنظیم بار سنگین ساختمان، چوب درختان را به صورت افقی در روی دیوارها که امروزه آن را شناژ میگوییم قرار میدادند تا از ریزش دیوارها جلوگیری کند همچنین توازن و تعادل ساختمان را متعادل کند.
کاهگل فرآوری شده که اغلب پاکوبی میگردید مهمترین اجزا تشکیل دهنده این معماریست برای جلوگیری از نفوذ آب باران، پشت بام را با خاک سفید که به آن آغ تورپاخ یا توپراق میگفتند پوشش میدادند این نوع خاک آب را از خود عبور نمیداد و به مانند سیمان عمل میکرد.
درب و پنجرهها نیز در اشکال مختلف چوبی بود که زیبایی خاص خود را داشت. بعد از احداث، دیوارها را گل مالی که اصطلاحا به آن سوواخ میگفتند همه دیوارها را با سوواخ پالچیقی پوشش میدادند تا از نفوذ جریان هوای سرد به داخل جلوگیری کنند.
