به گزارش پایگاه خبری مساوات به نقل از فارس پلاس، «وقتی که سران جمهوری اسلامی زن را با حجاب اسلامی سفیر خودشان قلمداد می‌کنند، همین دیدگاه را در ورزش اعمال می‌کنند.» تونیا ولی‌اغلو، کارشناس اینترنشنال پس از موفقیت بانوان ایرانی در بازی‌های آسیایی ناگویا این سخنان را مطرح کرده تا نشان دهد این شبکه صهیونیستی و کارفرمایانش آن قدرها هم از موفقیت کسب شده دردشان نیامده است.
کسب ۱۶ مدال رنگارنگ توسط ورزشکاران زن ایرانی در ناگویای ژاپن مانند آب سردی روی سر ضدانقلاب ریخت. آنها که همواره درپی نشان دادن چهره منفی از نقش بانوان در نظام اسلامی هستند، حالا به دنبال بهانه‌های دیگری برای ادامه روند تخریبی خود می‌گردند.
۷ رشته ورزشی کجا و ۴۰ رشته کجا
علی‌رغم آنکه ورزش بانوان پس از پیروزی انقلاب پیشرفت‌های شگرفی داشته، شبکه انگلیسی بی‌بی‌سی فارسی در یکی از گزارش‌های خود نوشته بود: «روی کار آمدن حکومتی که حجاب را به عنوان یکی از مشخصه‌های خود به نیمی از جمعیت ایران تحمیل کرده بود، باعث شد تا زنان ورزشکار ایرانی نه تنها از عرصه‌های قهرمانی حذف شوند بلکه تمامی امکانات ورزشی در اختیار مردان قرار بگیرد!».
این ادعا در حالی است که بر اساس آمارهای موجود، قبل از انقلاب ۹ مربی و ۷ داور زن در کشور فعالیت داشتند و در مجموع ۷ رشته در بخش بانوان فعال بود. اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی این فعالیت‌ها افزایش یافت و حالا شاهد فعالیت زنان ورزشکار ایرانی در بیش از ۴۰ رشته ورزشی هستیم.
در دیگر شاخصه‌ها نیز تعداد ورزشگاه‌های اختصاصی بانوان پس از انقلاب اسلامی حدود ۳۰ برابر شده و فدراسیون‌های فعال ورزشی در حوزه بانوان از ۱ مورد به ۴۹ فدراسیون افزایش یافته است.
با وجود همه این موفقیت‌ها، ضدانقلاب همواره درپی آن است تا نظام اسلامی را عاملی برای محدودیت زنان معرفی کند. اما صرفا نیم نگاهی به آمارهای رسمی نشان می‌دهد که چگونه تعداد مدال‌های کسب‌شده در رویدادهای بین‌المللی توسط بانوان از ۲ مورد در ابتدای انقلاب به حدود ۹۰۰ مورد رسیده است. آماری که بی‌هیچ حرف و حدیثی، خبر از یک پیشرفت شگرف می‌دهد.
شکست‌هایی که پررنگ می‌شوند
تلاش ضدانقلاب و رسانه‌های آنها برای بزرگ‌نمایی حذف ایران در دور مقدماتی جام جهانی اخیر یک مورد شناخته شده است که علی‌رغم بازی‌های زیبای تیم ملی و کسب نتایج قابل قبول، هجمه عجیبی روی آن صورت گرفت. چنانچه محمد تقوی، مجری اینترنشنال بعد از صعود تیم ملی ایران به جام جهانی ۲۰۲۶ گفته بود: «از ته دلمان دوست داریم تیم ملی ببازد!»
وقتی که قرار بر سیاه‌نمایی، وحدت سوزی، دوقطبی‌سازی و ایجاد یاس اجتماعی باشد، چه برگی بهتر از بزرگ‌نمایی شکست‌های ورزشی تا به این وسیله، امید در جامعه از بین برد.
بازی روی دوگانه «تیم ملی ایران یا نظام» یکی دیگر از شگردهای ضدانقلاب است تا با هدف قرار دادن وحدت بین مردم، ورزشکاران را نیز در آستانه رویدادهای ورزشی مورد فشار قرار دهند. تا به آنجا که شاهد یکی از سنگین‌ترین فشارها روی تیم ملی فوتبال ایران، در جریان بازی‌های جام جهانی گذشته بودیم.
قهرمانانی که خار چشم ضدانقلاب شدند
در دوره‌های گذشته هرگاه که ضدانقلاب با کسب موفقیت یکی از ورزشکاران (خصوصا بانوان) عصبانی شده، سعی کرده تا فرد مورد نظر را از مسیر خود منحرف سازند.
ماجرای خروج کیمیا علیزاده از ایران یا فشار عجیب روی بانوان فوتبالیست ایرانی که همزمان با جنگ تحمیلی رمضان در استرالیا حضور داشتند تا آنها را ترغیب به اخذ پناهندگی کنند، تنها دو نمونه شناخته شده است که نشان می‌دهد چگونه جریان ضد انقلاب و اپوزیسیون روی بانوان ورزشکار متمرکز شده است.
اکنون در ایران ما نمونه‌هایی از قهرمانان دختر و زن ورزشکار نظیر ناهید کیانی را داریم که برای اولین بار در تاریخ ورزش ایران، به فینال مسابقات المپیک رسید. یا کسب مدال طلا توسط تیم روئینگ ۲ نفره سبک وزن زنان توسط کیمیا زارعی و زینب نوروزی و مدال طلای فاطمه مجلل در ناگویای ژاپن و… همگی از موفقیت‌هایی هستند که هرکدام خار چشم ضدانقلاب شده‌اند.
اگرچه دشمن همواره به دنبال رسیدن به اهداف خود است و باز هم در مقابل جوانان ورزشکار ایرانی چه مرد و چه زن سنگ اندازی خواهد کرد، اما توسعه درون‌زا یعنی پس از ماه‌ها جنگ، محاصره و انواع فشارهای اقتصادی، سیاسی، نظامی و حتی اجتماعی، ایران بالاتر از کشورهای منطقه در رده ششم آسیا قرار می‌گیرد و سهم بانوان ایرانی حدود یک سوم تمامی مدال‌های کسب شده است.
