به گزارش پایگاه خبری مساوات، امیر یوسفیان اهری؛ فعال محیطزیستی قرهداغ با اعلام این خبر گفت: پاییز امسال، برخلاف سالهای گذشته به جای کاشت بذرهای پالید (بلوط)، چتته قوش (بنه)، داغداغان، کَرکِیین یا آغجاقهیین (افرا)؛ به کاشت بذرهای گیردهکان (گردو)، زوغال (زغال اخته)، سوماق، فیندیق (فندق) بومی روی آوردیم تا هم تنوع و تعادل کاشت گونههای بومی را رعایت کرده باشیم و هم با کاشت حدود ۲۰۰۰ بذر، قدمی کوچک اما امیدوارکننده برای احیای جنگل در نقاط تخریب شده بتوانیم برداریم.

وی افزود: این اقدام بر نگاه پایداری اقتصادی و معیشتی برای جنگلنشینان و بر این باور که حفاظت از جنگل، فقط به کاشت درخت محدود نمیشود، بلکه به ساختن رابطهای پایدار میان طبیعت و زندگی مردم محلی نیاز دارد، استوار است.
وی با بیان اینکه جنگل زمانی بهتر حفظ میشود که جوامع محلی نهتنها خود را مسئول حفاظت از آن بدانند، بلکه در منافع حاصل از پایداری آن نیز سهیم باشند، اظهار داشت: گونههای بومی و ارزشمندی مانند گردو و فندق، در صورت کاشت در زیستگاه مناسب و مدیریت اصولی، میتوانند در کنار نقش اکولوژیک خود، زمینهای برای ایجاد درآمد پایدار و تقویت انگیزه مردم برای مراقبت از طبیعت فراهم کنند.

یوسفیان، با اشاره به اینکه نمونه موفق این طرح در محال چهاردانگه و دودانگه قرهداغ در هوراند با توسعه کاشت سماق اجرا شده است، افزود: در برخی نقاط متاسفانه بهرهبرداری منجر به از بین بردن گونههای بومی دیگر با هدف درآمد بیشتر شده که پایداری اکولوژیک را به خطر میاندازد. بنابراین بایستی توجه کرد هرگونه بومی در طبیعت بخشی از هویت تنوع زیستی آن منطقه است و در اجرای طرحهای احیای جنگل، ضمن انجام مشاورههای گسترده با نهادهای علمی و بهرهگیری از دانش بومی، آسیبها را به حداقل برسانیم. وگرنه تاکید صِرف بر توسعه یک گونه چون رشد بیرویه یک اندام بدن است.
وی ادامه داد: تجربههای موفق کشورها نشان دادهاند که مشارکت واقعی جوامع محلی، همراه با حق بهرهمندی عادلانه از منافع جنگل، میتواند حفاظت را از یک وظیفه صرفاً محیطزیستی به بخشی از زندگی و معیشت مردم تبدیل کند.

این فعال محیطزیستی قرهداغ با اشاره به اینکه هدفشان تبدیل جنگل طبیعی به باغ نیست، تصریح کرد: هدف، بازگرداندن گونههای بومی به عرصههای مناسب، کمک به احیای زمینهای تخریبشده، حفظ تنوع ژنتیکی و تقویت پیوند مردم با جنگل است.
وی خاطرنشان کرد: این دو هزار بذر، آغاز یک مسیر است؛ مسیری که موفقیت آن نه با تعداد بذرهای کاشتهشده، بلکه با تعداد نهالهایی که سبز میشوند، درختانی که دوام میآورند و مردمی که در حفاظت از جنگل سهیم میشوند، سنجیده خواهد شد.

یوسفیان اهری در خاتمه تاکید کرد: باور داریم آینده جنگلهای قرهداغ، زمانی پایدارتر خواهد بود که حفاظت از طبیعت، به منفعت مشترک طبیعت و مردم تبدیل شود.



















