ارس با تکیه بر ظرفیت های چندبخشی، پیشران اقتصاد شمال غرب کشور است
آغاز توسعه فضای سبز باغ گلستان پس از آزادسازی محوطه ایستگاه مترو قونقا
یارانه کود به حساب کشاورزان واریز میشود
هیچ نگرانی در تأمین تغذیه و اعتبارات طرح احیای مارال وجود ندارد
اهدای بیش از ۲ هزار جلد کتاب جهاد کشاورزی مرند به کتابخانههای عمومی
۴۵ متری سپهبد شهید عبدالرحیم موسوی فردا به بهره برداری می رسد
حذف ایران از جشنواره موسیقی قونیه
فرش دستباف؛ از میراثداریِ تمدن تا ضرورت بازگشت به ریلِ اقتصاد مقاومتی
این آبشار مصنوعی که سالهاست در دل گویچای، تصویری زیبا از خود به نمایش گذاشته، روایتی دیگر دارد. بند بتنی کانال لیلاب، بر اثر فرسایش به آبشاری چندمتری تبدیل شده و مسیر دسترسی ماهیها به سرشاخههای این رودخانه را مسدود کرده است، به گفته اهالی و فعالان محیطزیست، همین آبشار بهطاهر زیبا یکی از زیستگاههای مهم تخمریزی ماهی آرازچایی را از چرخه طبیعی خارج کرده است.
خاموشی، اگرچه بیصدا رخ میدهد، اما همچون موجی پنهان، بنیانهای اقتصادی و اجتماعی را در هم میشکند و زندگی روزمره را به میدان بحران تبدیل می کند.
وقتی شهر هنوز در تبِ نگرانیهای سلامت میسوزد، یک بیلبورد با وامگرفتن از زبان بیماری، مرز باریک میان خلاقیت تبلیغاتی و ایجاد اضطراب عمومی را نادیده میگیرد؛ جایی که یک واژه نابهجا میتواند بیش از آنکه پیام اقتصادی بدهد، هشداری ناخواسته به جامعهای نگران تحمیل کند.
در حالیکه مدیران باشگاه مس سونگون ورزقان از کمبود بودجه و احتمال واگذاری تیم فوتبال سخن میگویند، انتشار تصاویری از فعالیت آکادمی این باشگاه در خوی، موجی از پرسشها و انتقادها را در میان افکار عمومی ورزقان برانگیخته است. این اقدام متناقض، بار دیگر ضرورت شفافیت و پاسخگویی مدیران باشگاه را یادآوری میکند.
ده آذر، روز شهادت آیتالله مدرس و روز مجلس، فرصتی است برای مرور نقش و اثرگذاری نمایندگانی که مسئولیت خود را جدی گرفتهاند. دو سال نخست فعالیت رضا علیزاده در مجلس شورای اسلامی را میتوان دورهای دانست که وزن ورزقان و خاروانا در تصمیمسازیهای ملی بیشتر شد.
ترافیک تبریز دیگر یک درد معمولی نیست؛ این یک بحران شهری است که هر روز صبر شهروندان را به امتحان میگذارد و نفس خیابانها را میگیرد.
دیزمار فقط یک جنگل نیست؛ رگهای سبزی است که از دل قرهداغ تا کرانههای ارس میدود و نفس آذربایجان را تازه میکند. اما امروز این ریههای زنده، زیر شعلههایی میسوزند که هر ثانیهاش، دهها سال حیات را میبلعد.
در حالی که آذربایجان هنوز از بحران آلودگی هوا رهایی نیافته بود، شعلههای آتش در دل قرهداغ یکبار دیگر هشدار بزرگی را زنده کرد؛ هشداری درباره چرخهای فرساینده از کمبود امکانات، مدیریت مقطعی و بیپناهی جنگلهایی که هر سال قربانی بیتوجهی میشوند.
در شهری که نخستین نیروگاه و نخستین صنایعش با سرمایه و همت بخش خصوصی شکل گرفت، اصرار بر تداوم مدیریت دولتی دیگر قابل دفاع نیست. اگر این مدیریت مؤثر بود، امروز با چنین وضعیتی روبهرو نبودیم.